Çaresizlik Mi?

Anneannem dün sabah yine düştü. Saat 07:30 sularında, tam benim de kalkma vaktimde, “Düştüm, beni kaldırın!” diye bağırmasıyla zınk diye ayıldım. Annem bir yandan, ben bir yandan koşturduk, kaldırdık anneannemi. Tuvalete giderken destek aldığı bastonu kaymış ve düşmüş. Düştükten sonra maalesef kendi kendine kalkamıyor.

Haziran’dan beri üçüncü oldu düşmeleri. Neredeyse 4 aydır sürekli yatıyor canım anneannem. Tam iyileşiyor derken bir daha düşüyor çünkü. Dün de böyle oldu. Pazar günü ilk defa mutfakta bizimle oturdu yarım saat kadar. Hatta ona meşhur Türk kahvemden yaptım. 3-5 güne iyice ayaklanır diyorduk ki… Dün sabahki düşmeyle birlikte yine başa döndük.

En kötüsü düşmek değil aslında. Düştüğü yerden kalkamamak…

………………………………..

İşte bu duygu ve düşünceler içindeyim bir süredir. Yüreğim kabarıyor. Anneannemin rahatsızlığı sinirlerimi yıprattı galiba. Çaresizlik, her an gözümün önünde olunca etkilenmeden duramıyorum. Bir de şunu biliyorum tabii artık, yeni bir yaş daha almaya bir hayli yaklaştığım şu günlerde: Bu dünyada ne mesleğin, ne paranın, ne ünvanın, ne ailenin, ne kocanın yani HİÇBİR şeyin garantisi yok!

Hal böyle olunca içime bir kasvet basıyor. Sonra içimden bir ses hatırlatıyor: “Merak etme, Allah var!”