Bok Gibi

Allah’ım 2018’in son haftasına berbat bir şekilde başlamış bulunuyorum. Şu an herkesten ve her şeyden nefret ediyorum. 4 gündür işe gelmedim malum ameliyat sebebiyle ve mesai başladıktan ancak yarım saat sonra birisi her şeyin yolunda olup olmadığını soruyor. O da bir kişi yani!

Geçen hafta ne kadar yoğun olduklarını falan anlatıyorlar. Ben de zaten keyfimden gelmedim işe. Ayrıca, istersem keyfimden gelmem. Yıllık izin diye yasal bir hakkımız var.

Kendimi gerçekten çok ezilmiş, itin götüne sokulmuş, beş para değeri olmayan, şamar oğlanı gibi hissediyorum. Ve bunu uzun süredir hissediyorum. Bazı şeyleri değiştirmek için maalesef geç kaldım.

Hiçbir beklentimin, hiçbir hayalimin kalmadığı bir noktaya geldim. Ve bir çıkış da bulamıyorum. Şu an tek inandığım “2019”. Sadece 2019’a inanıyorum. Ne olur beni hayal kırıklığına uğratma…