Otobüsten

Bir şehirler arası otobüsün 30 numaralı koltuğundan yazıyorum bu yazıyı. Yılmaz Erdoğan şiirleri gibi başladım yazıya. Pek de sevmem kendisini. Halbuki ben küçükken ve o Mükremin'ken çok severdim. Hayat işte... 

Fatte'ye gidiyorum. Kadim dostum, ilk ev arkadaşım. Benim ona soracaklarım var, onun bana anlatacakları. Uzunca bir süre görüşemedikten sonra, birbirimize şifa oluruz bu hafta sonu İnşallah!

İki cümle lafım var, onu söyleyeceğim. Başka da bir şey yazmayacağım bugün...

"Sen.. Zalim Kral! Yaptığın zulmün karşılığını göreceksin elbet bir gün. Dilerim ki ödeyeceğin kefaret, zulmünden az olur. Allah yardımcın olsun..."

Namaste.