Selam dostlar!
Uzuuuun zaman oldu. Ve bu zaman içinde neler oldu neler... Ama ben onları anlatmayacağım. Olan oldu, ölen öldü. Hayat devam ediyor. Tam da bu dönemde asıl önemli olan "hayatta kalmak" iken yapılan hatalardan, kırgınlıklardan, kızgınlıklardan bahsetmek doğru değil bence.
Bu salgın hepimize bir şeyler öğretecek. Kesin! Abla'nın her zaman dediği gibi buradan çıkaracağımız dersler var mutlaka. Kimi affetmeyi öğrenecek, kimi kibrini alt etmeyi, kimi bu zamana kadar bir türlü barışamadığı görüntüsünü sevmeyi öğrenecek, kimi nefretle andığı işini ve kimi de rahat nefes aldığı her ana şükretmeyi...
Günler bir şekilde geçiyor, zaten istesen de zamanı tutamazsın değil mi? Meditasyon, yoga, Rusça vs. derken ben bir şekilde akşamı getiriyorum. Zaten biz gün aşırı, nöbetleşe çalışıyoruz belediyede. Ben bugün 16:30'da nöbete gideceğim mesela. İnanın zerre kadar da zor gelmiyor. Tam tersine, kamu görevlisi olmanın en güzel tarafı bu olsa gerek! Bir nebze de olsa bu kriz ortamında vatandaşımıza faydamız dokunuyor ya, bu duygu dünyalara bedel. Şükürler olsun! O kimsesiz, bir başına, 80 yaşındaki teyzemin hayır duasını alıyorum ya... Kıymeti hesaplanamaz.
Tabii, özlediğim çok şey var. Babamları göremedim. Neredeyse iki ay oldu. Hediyelerim vardı, onları bile veremedim daha. Olsun ne yapalım, ilk fırsatta gideceğim nasıl olsa.
Bir de hep şu geliyor aklıma; en son kime sarıldınız diye soruyorlar ya sosyal medyada. İşte ben en son Jemmoo'ya sarıldım. 10 gün önce Cuma. Sokakta kimseler yok, tek tük tipler geçiyor. Biz sarmaş dolaş, şapır şupur. Ben, yine o yanaklara doyamıyorum. O tek tük tipler de ters ters bakıyor bize. Jemmoo da diyor ki "Hadi artık git sen, şimdi Jandarma gelecek bizi ayırmaya. Millet el bile sıkışmıyor, bizim halimize bak!" 😅😅😅 Bu aklıma geldikçe gülüyorum.
Sonra geçen yaz geliyor aklıma... Ne güzeldi! Jemmoo Juniorlarla karting yapmaya gittiğimiz akşam hele. Hepimiz çok mutluyduk. Jemmoo Junior 1 numara herkesi yenmişti ama babası bilerek yenildim falan filan diye kıvırmıştı. 😊 Ben titreye titreye sürmüştüm arabayı tabii ki. Hehehehe... Çok güzeldi, çok. Daha çok kıymetini bilebilir miydik bilmiyorum. Hepimiz çok mutluyduk zaten o gün. O gün, o günün kıymetini bildik aslında. Daha sonra bilemedik herhalde.
Bir de Lattoş'um var tabii. Zaten hiç aklımdan çıkmıyor. Laz Bakkal Amca'nın dükkanındaki bütün yumurtaları yalaması gelip duruyor aklıma. 😁😁 Yine bir gülme tutuyor beni. Minik bebeğim benim... Annen seni çok özledi. 💕
Her şey normale dönecek önünde sonunda. Bunu zaten biliyoruz. Mümkün olan en büyük kazançlarla atlatalım bu dönemi İnşallah! 🙏
Ben bir önceki yazımı (sildim o yazıyı) şöyle bitirmiştim: "Yol, beni bir kuyuya getirdi. O kuyuda yıkanmam gerek şimdi."
Bu yazıyı da böyle bitireceğim:
Yol, bizi bir kuyuya getirdi. O kuyuda yıkanmamız gerek şimdi.
Sağlıcakla kalın!
