Dayım

Pazartesi sabaha karşı dayımı kaybettik dostlar... Çok üzücü çok! Anneannemin hali perişan. Güneş, moral oluyor kadıncağıza. Evimizin neşesi güzel kızım. 💕 Çok şükür, bin şükür. 🙏

Son zamanlarda bizden uzaklaşmış olsa da onun iyiliği için söylediğimiz hiçbir şeyi dinlemediyse de o benim dayım. Bütün çocukluğum birlikte geçti.

Az mı dinledik kuzenimle ünlü “Ölü Gelin” hikayesini ya da “Fabrikanın Arkasından Gelen Sesler” hikayesini! 😂😂 Nasıl da korkardık ama çok da eğlenirdik. Ya da yine kuzenimle “Hayvan Mezarlığı”nı izlerken tir tir titriyoruz diye bizimle dalga geçmesine ne demeli? 😅

Az mı peşimden koştu yazlıkta ben en deli yaşlarımdayken? Hele o sapık adamı nasıl kovalamıştı? Ben 15-16 falandım. Tabii genç irisi olduğum için en az 20 gösteriyordum. 😄 35 mi 40 yaşında mı artık bilmiyorum ama bıyıklı bir sapık adam yazlığın kafesinde beni görüp sürekli o kafeye gelmeye ve bizim evin önünden geçmeye başlamıştı. Ben geç fark ettim. Aklım başımda değil tabii. Pek de anlamıyorum böyle şeylerden o zaman. Fark eder etmez hemen evdekilere söylemiştim. Tam da üzerine o herif yine bizim evin önünden geçmeye kalktı arabasıyla. Dayıcığımın bir fırlayışı vardı balkondan bahçeye. Eline geçirse bir güzel sopalayacaktı. Hahahahaha 😆😆😆Adam arabanın gazını kökledi, defoldu gitti. Bir daha da uğramadı bizim siteye.

Bir de İzmir’in ilçelerini turlamamız var beraber. Bunu da hiç unutamam. Benim yüksek lisans tezimin anket çalışması için tüm ilçe belediyelerini gezmiştik tek tek. Dinlene dinlene, çay kahve molası vererek. Sonrasında tez savunma jürime de birlikte gittik Muğla’ya. Babam, dayım, Rahman amcam (öz amcam gibidir), Fatte ve ben. Hey gidi günler… 😍

Her zaman güzel zamanları hatırlayacağım, her zaman güzel hatırlayacağım. Yengeme kavuştu artık dayım. Huzur içinde uyuyun.

İkinizi de çok seviyorum... 💗💗💗💗💗💗