Başlığın absürt olduğunun farkındayım elbet. Ancak, bugün tam olarak bunu yaşadım. Öğle yemeğinde çoğunlukla gittiğim şirin bir lokanta var. Bugün de oraya gittim. Bol sebzeli tabağımı aldım, oturdum yemeğe başladım. Artık sonuna gelmiştim ve brokolileri yiyordum biraz da zorlayarak. Birden gözlerim doldu. Ne olduğunu kendim bile anlayamadım ama güneş gözlüklerimin arkasından usul usul inmeye başladı gözyaşlarım.
Bilemiyorum... Belki normal belki değil. Evet ben ağlak bir insanım, hemen duygulanırım. Sevinsem ağlarım, kızsam ağlarım, üzülsem zaten katıla katıla ağlarım. Ama durduk yerde ağlamam kolay kolay. Bu aralar ikinci oluyor bu. Geçenlerde de bolluk, bereket meditasyonu yaparken oldu. Hadi onu bir derece anlıyorum. Gerçi daha meditasyona başlamamıştım, konuyla ilgili yönlendirmeleri dinliyordum ama olsun yine de kabul edilebilir. Brokoli yerken ne oluyor Allah aşkına?
Herhalde son zamanlarda olan biten beni melankolik yaptı biraz. Tamam tamam, kabul ediyorum dünyanın en normal insanı değildim zaten de... Ama brokoli?
Antalya'da yaptığım Kabristan ziyareti çok etkiledi beni. O kadar uzun zaman olmuştu ki... Birden çocukluğumun baba tarafı koruyucu meleklerini ebedi istirahatgahlarında yan yana görmek hem çok mutlu etti beni hem de biraz sarstı.
Sonra, bir de geçen gece karşı dairemize adamların baskın yapması, polislerin gelmesi! Maalesef, böyle bir şey yaşandı. Çok tatsız bir olay. Meğer; karşı dairemizdeki komşu, evli bir kadınla birlikteymiş ve kadının kocası baskına geldi. Bir hayli tedirgin olduk ve sinirimiz bozuldu. Kimin ne yaşadığını bilmeden bir yargıda bulunmaktan kaçınırım her zaman ama gerçekten çok çok çok çirkin oldu. Allah yazdıysa bozsun!
Biraz ondan, biraz bundan işte. Bir de "ne olduğunu sen bilirsin" is coming, biraz da öyle. Biraz da sen...
Toparlanacağım elbet. Her zaman olduğu gibi...
Brokoli yemeye devam!
