Ben küçükken bayramlarda hep Antalya'ya giderdik. Babaannem ve kardeşleri dört gözle bizleri beklerlerdi. Uzak olduğumuz için sadece bayramlarda, tatillerde görüyorduk birbirimizi. Hep özlem vardı yani. Bir de ben 30 sene sonra tekrar haneye doğan bebek, 5 kardeşin tek torunu olunca çok seviyorlardı beni. Topraklarını sevsinler...
Çok berrak bir Antalya anım var. Ben 5-6 yaşlarındaydım. İlk arabamız beyaz Şahin vardı. Babaannemler almıştı bize o arabayı. Rengine ben karar vermiştim. Küçük teyzem (ilk adımı aldığım, babaannemin en küçük kardeşi) bana sormuştu ne renk olsun diye, ben de "Beyaz olsun, geceleri karanlıkta görünsün." demiştim hiç tereddüt etmeden. "07 FC 715" Hiç unutmadım bu plakayı. O zamandan beri beyaz arabaları severim ben.
Beyaz Şahin ile yola çıktık gene bir bayram öncesi. Ama babaannemlere söylemedik, meraklanmasınlar diye. Onlar bizi bir sonraki gün bekliyorlardı. O zamanlar cep telefonu da yok tabii. Evden aradık, söyledik o kadar.
Gece vardık Antalya'ya 11 gibi falan. Amanınnn artık ne sevinç ne kıyamet! Bütün mahalle ayağa kalkmıştı bizim sürprizimizle. Ne kadar güzel, ne kadar mutlu bir geceydi. Hepinizi çok seviyorum...
Geçen yaz da Jemmoo yaptı aynısını. :) Ankara'dan dönerken aradı: "Çok uykum geldi, Uşak'ta uyumuşum. Hatta baya abartmışım, yeni uyandım. Gece yarısı geleceğim. Merak etme." dedi. Ben onda kalıyordum Latte'm ile. Bu konuşma esnasında tam da Latte'yle gezmemiz bitmiş, eve dönüyorduk. "Tabii!" dedim. "Sakın acele etme!" Sonra köşeden dönüverdi Jemmoo. Telefonu kapatır kapatmaz. :) Araba farklı olunca Latte'nin kokuyu alması birkaç saniye sürdü. Sonra yine çılgınca bir sevinç, bir başka unutamayacağım vuslat!
Bedenen yanımda olsalar da olamasalar da ceplerim dolu benim. Şükürler olsun... 🙏
