Yeryüzündeki ve Gökyüzündeki Tüm Dostlar,
Merhaba!
Birazdan, bu sabah yazdığım kısa hikayeyi paylaşacağım sizlerle.
Gayet iyi biliyorsunuz ki ben yazmayı çok seviyorum. Arzu ettiğim sıklıkta yazamasam da elimden geldiğince yazıyorum işte. Bir tane masal var şimdi kapıda. İlkini beğenmiştiniz. Umarım bunu da beğenirsiniz.
Demin söz ettiğim kısa hikaye ise bir hayli kısa bir hikaye! Sadece 50 kelimeden ibaret. 50 kelimelik bir kısa hikaye yazdım çünkü bu hikaye ile bir yarışmaya katıldım. (Bilirsiniz severim yazı yarışmalarına katılmayı. Kazansam da kaybetsem de!)
Bu sefer bahtıma uluslararası bir yarışma çıktı. Hatta orijinal adı "50 Words Mini Saga". Ne 49 kelime olacak ne 51. Tam 50. Kelime sayısına başlık dahil değil ve fakat başlık da en fazla 15 kelime olabilir. Ben de katıldım. Bayılıyorum böyle yarışmalara. Ve bu tip zorlayıcı koşullar daha çok hoşuma gidiyor. Daha önce yapmadığın bir şeyi yapmaya zorluyor seni. 500 kelime ile anlatacağın bir şeyi 50 kelime ile anlatmanı istiyor. Ve bir bakıyorsun ki anlatabiliyorsun aslında! Laf kalabalığı yapan yerine en fazla imaj yaratan, duygu hissettiren kelimeleri seçme yeteneğin gelişiyor.
O yüzden severim ben böyle yarışmaları.
Beni etkileyen başka bir konu ise kendi yazdığım hikayelere kendi ağlıyor olmam. Evet, doğru okuyorsunuz. Aynen öyle oluyor. Yazarken de yazdıktan sonra okurken de boğazım düğümleniyor. Cümlelerin kaleme akması mı ağlatıyor beni yoksa zihnimde şekillenmeleri bile yetiyor mu bilmiyorum. Zaten saniyeler var arada sadece. Başlıyor gözlerim dolmaya.
O zaman diyorum ki ben kendi yazdığımdan bu kadar etkileniyorsam yani bildiğim şeyden bu kadar etkileniyorsam okuyucu da elbet etkilenecektir. Ve bu da amacıma ulaştım demektir.
Ama yine de doğruyu söylemek gerekirse masal yazmayı daha çok seviyorum ben. Hem de çok daha fazla. Fiction sevmiyorum ben, nonfiction seviyorum. Ne kadar gerçeklikten uzak o kadar benlik! :)
Gerçekler acıtıyor...
----------
Gelelim 50 kelimelik hikayeme. Bakalım beğenecek misiniz?
----------
I do
not stop loving because you’ve gone
Little girl
wrote with her little fingers “Love you dad…” The sea was calm, not a single
wave. It was sunset.
Girl went home.
Mom was asleep in Dad’s armchair. With his pea coat in her lap.
A little wave
cleared the sand. Then it appeared:
“Love you my
girl…”
Lale Sanem Şekercioğlu
