Sanırım hava çok soğuk. Ağzımdan buharlar çıkması bunu gösteriyor. Ama ben hissetmiyorum. Yıllar sonra onu görecek olduğum için... Ne üşümek, ne acıkmak, ne yorulmak... Hiçbir şey bilmiyorum bugün. Öğretilen her şeyi zaten unuttum. İçgüdüsel olan da yalnızca onu bir an önce görmek!
Bütün gün ağır yüklerle dolaştığım için şu an havada süzülüyor gibi yürüyorum. Bir bakıma ruhuma eşlik ediyor bu fiziksel durum. Ruhum mutluluktan uçuyor çünkü... Kaç sene oldu? Tam tamına 8 yıl! Koskoca, kupkuru 8 yıl. Göğsümden rahmime kadar olan kocaman bir delik ile 8 yıl...
Bu gece, biraz da olsa yatışacak bu zavallı kalbim. Önümüzdeki bilemediğim bilmem kaç yıl için biraz güç bulacağım bu gece.
"Sakın ha!" dediler bana. Uyardılar beni. Dinlemedim. Yapamadım daha doğrusu. Her şeyimle teslim olamadım onlara. Kalbimde bir noktacık kaldı işte ellenmemiş. O da aldı başını gitti, beni bu hallere soktu.
Şimdi buradayım. 8 sene sonra bu apartmanın önünde. Kalbim hızlanmaya başladı. Durup beklersem dağılacağım. Hemen hareket etmeliyim. 3 balkon tırmanmam lazım ilk önce. Tamam, hadi başlıyoruz!
O kadar eğitimden sonra zor olmadı benim için. Saat sabah 03:30. Derin bir uyku sessizliğinde her yer. İlk iki balkonu çocuk oyunu gibi tırmandım göz açıp kapayana kadar. 3. balkona yaklaştıkça başladı savaş davulları çalmaya kalbimde. İşte oradayım. Ne kadar tanıdık bu balkon. Perdeler de aynı sanki. Daha dün bu evden mi çıktım gittim ben?
İki küçük hamleyle balkon kapısını açıp içeri süzülüyorum. Ölüm gibi girdim evime. Aniden ve hiç hissettirmeden. O da ne? Corty??!!! Sen hala buralarda mısın koca oğlan? Aman Tanrım! Bu mümkün olabilir mi? Hem çok mutluyum hem de bu her şeyin sonu olabilir. Corty'nin havlamaya başlaması... Düşünmek bile istemiyorum. Hayır, hayır lütfen...
Bacaklarım titremeye başladı. Hiçbir sorguda böyle titremedim herhalde. Ama, ama... Oooo benim güzel oğlum, benim koca bebeğim... Tanıdın mı sen beni bu yaşlı halinle? Nasıl da öpüyor ellerimi ilk göz ağrım benim... Unutmamış kokumu. Doya doya seveyim, öpeyim bari. Bu evde dokunabileceğim sadece o var.
Corty ile hasret giderdikten sonra yavaşça Breeze'in odasına yöneldim. Kapısı hafif aralık. Bıraktığım gibi. Daha iyi oldu böyle. Yumuşak bir dokunuşla kapıyı ittirdim ve... İçerideyim.
Meleğim... Kıpırtısız uyuyor. Kim bilir hangi rüyanın koynunda şu an? Ne kadar uzamış saçları... Rüzgar saçlı kız olmuş. Adı gibi...
Canım, canım, canım. Nasıl yaşayabiliyorum ben sensiz? Aklım duracak şu an. Dehşet ve mutluluk içinde bir ona bir ötekine savrulurken kendimi deli bulacağım gibi biraz sonra.
Gitmem lazım artık. Keşke dokunabilseydim... Belki başka bir zaman. Başka biri olarak. Şimdi gitmem lazım. Başucunda babası ve yabancı bir kadının resmi ile huzurla uyuyor minik kızım. En doğrusu böyle idi. Ah, çok dediler bana "Yapma!" diye. Çok!
Yine olsa yine yaparım! Bazı şeyler o kadar güzel ki, kendisiyle beraber ne kadar acı, kötülük getirse de o güzellik her şeye değiyor. Yine olsa yine yaparım. Bin kere daha yaparım, bin kere uyaranlara rağmen.
Hoşçakal Breeze... Tekrar görüşeceğiz!
-------------------------------------------------------------------
Size ufak bir Pazar sürprizi sevgili dostlar. Umarım beğenirsiniz.
Görüşmek üzere...
😊
