1. Gün

Seni görmediğim her gün buraya yazacağım. Yazarak rahatlamayı denemeye karar verdim. Dün akşam anladım ki gerçekten bazı şeyler hemen atlatılmıyor. İnsanlar sonsuz dünya. Sonsuz dünyalardan oluşan sonsuz galaksilerin oluşturduğu sonsuz bir evrendeki canlı, cansız tüm oluşumlara her şeyin koca bir şaka olduğunu haykırmak istiyorum! 2017'nin ilk şakası... Ama hiç komik değil.

Ulaşabileceğim tüm içki ve sigaraları aynı anda içip, gerçekle tüm bağlantımı kesmek istedim. Defalarca. Tabi öyle bir şey olmuyor. Neyse ki elleri öpülesi bazı sakinleştirici ilaçlar var da imdadıma yetişti. Sende de durum farklı değil, biliyorum, gördüm, dinledim. Asıl tahammül edemediğim de bu aslında. Sebep olup, ilaç da olacak olan ama bir türlü olamayan "taraf"ım şu anda.

Yine dün akşam anladığım gibi maalesef elimde bir sihirli değnek yok ve sana dünyayı kendi gözlerimden gösteremiyorum. Olmuyor, ne kadar anlatsam da olmuyor. Ve bencillik yapıyorum. Düpedüz hem de... Buz gibi bencillik. Sana hiç zaman tanımadan, her şey istediğim gibi devam etsin istiyorum. İstiyordum. Dün akşama kadar.

Bugünden itibaren farklı olacak. Sana söz verdiğim gibi. Bencillik yok, sabırsızlık yok, isyan yok, öfke yok. Evet dramatik ve sanatsal buluşmalar haz veriyor ama ne kadar yorucu ve yıpratıcı olduğunu da defalarca onadık. Şimdi sana bol vakitler, huzurlar... Bana sabırlar, sarı günler... Yeter ki sonra yine pırıl pırıl olalım 🙏

Ben de bu süre zarfında bol bol kitap okumalı, Yoga yapmalı, buraya yazmalı ve yeni dadandığım anket doldurma eylemlerine odaklanmalıyım sanırım.

Her şey daha iyi olacak. Sana söz!