Ölüsünü Değişmem

Başlık biraz ürkütücü oldu biliyorum. Böyle ifadelerimiz var bizim işte 😃 Hele anneannemde ne gün yüzü görmemiş laflar var... Duymalara, dinlemelere doyamıyorum 😜😜😜 Ergenliğimde kadıncağızı az delirtmedim. Böyle delirttiğim zamanlarda "cehennem ol, çık yukarııı!!" diye bağırması en unutamadıklarımdandır. Hakkını asla ödeyemeyeceğim, hala daha benimle gülen benimle ağlayan, en değerlilerimden biridir canımın içi 😚😚 Ve ben de hala üzüyorum işte...

Neden böyle bir başlık seçtim? Çünkü herkes herkesle ilişiki yaşıyor, evleniyor, anne-baba bile oluyor ama çoğunun ilişkisi pamuk ipliğine bağlı. Elbette genelleme yapmıyorum, koca dünyada bir biz sevmedik illaki. Ancak, o kadar sahte ilişkiler, sahte insanlar gördüm/görüyorum/görmeye de devam edeceğim, bizimkisi bir başka geliyor gözüme işte. "Kuzguna yavrusu şahin görünür" oldu bu biraz galiba 😏😏😏 Valla ne olduysa oldu.

Dün ben bir hayli fena oldum çünkü işyerinde son günümdü. Dile kolay 2 seneyi devirdik. Oda arkadaşlarım, 2 senedir en çok gördüğüm insanlar! Bütün huysuzluklarıma, deliliklerime en yakın şahitler. İşten, güçten sıkıldığımda "mö"lüyodum bile yani o kadar 😝😝😝😝

Nerden çıktı bu "ineklik"? Bilmiyorum, hiç sormayın. Tamamen dürtüsel 😁😁😁😁😁😁😁 Belki de şema terapi lazım! Zaten sevgili psikiyatristimiz, nur topu gibi "borderline" teşhisi koymuş. Dikkate alınan  8 göstergeden 6'sını taşıyormuşum!! Allah aşkına, benim etrafımda "borderline" olmayan yok o zaman. Tamam, kabul ediyorum, fevriyim, inatçıyım, tepkiselim, duygusalım, nev-i şahsına münhasır saçmalıklarım var... Ama kim farklı ki?? Hepimiz deliyiz işte!

Zaten biz oda olarak, patronumuzun en önemli işe alım kriterinin "kaçık" olmak olduğuna karar vermiştik 😝😝😝 Delilikte yarışıyoruz çünkü! Özleyeceğim, gerçekten... Ayrıca, patronum da hakikaten gördüğüm en iyi patrondu. Bunu da söylemeden edemeyeceğim. Pazartesi pastamı alıp gittiğimde, ağlarım yine ben. Kesin! Ağlaktım, zır ağlak oldum zaten...

Bak yine dağıttım konuyu! İşyerimde son günüm olduğu için dün çok garip oldum işte. Rutinim bozuldu, arkadaşlarımı özleyeceğim vesaire... Evet, daha mutlu olacağım bir iş hayatı için bu adımı attım ama yine de üzülüyor işte insan. Geldi yanıma, beni teselli etti. Yüzümü güldürdü. Yönlendirdi. Dinledi. Anladı. Sardı, sarmaladı. Gerçekten babamla çok ortak yönü var. Sevmediklerim de var içlerinde. Hayran olduklarım da. (Göz ameliyatımdan önce beni korkudan ateşler basmışken, annem ağlamamak için kendini zor tutarken, babamın 2 saat boyunca hiç durmadan konuşması, esprilerin/enstantenelerin ardı arkasının kesilmemesi, en nihayetinde annemle benim de bu bombardımandan sersemlememiz geldi aklıma yine 😊😊😊)

Kısacası; değil mi ki ben kendimi kötü hissettim diye hemen onu aramışım, değil mi ki o da işini, gücünü bırakıp, fırlamış, yanıma gelmiş? Ayrılmış olmamıza rağmen! İşte bu yüzden, ben ilişkimin bitmişini bile değişmem. Yani ölüsünü bile değişmem 😊