Sandık yazılarım henüz bitmedi. Buyursunlar…
Yine aynı hisler sardı içimi. Hani bazen bir anı canlanır ya zihninizde, hiç yoktan, öylesine, alakasız. Bende bu aralar hep aynı sahne canlanıyor sebepsiz. 8, 9 yaşlarında annemle birlikte ev gezmesine gittiğimiz bir yaz günü. Deniz kıyısında bir taş evin balkonunda, büyük büyük teyzeler çay içerken ben de bacaklarımı sallaya sallaya oturuyorum. Hava sıcak, boğucu ama en sevdiğim karşımda. Temel şifa kaynağım… Deniz!
Annem ve arkadaşlarının kadın muhabbeti bir uğultu gibi fonda çalarken gözüm denize takılır, deniz aşırı dağın zirvesinde iki kişi hayal ederdim. Hatta gözlerimi her kapadıkça görürdüm bu iki kişiyi. İki sevgili, kızın kim olduğu belli... Ama erkeğin yüzünü bir türlü seçemezdim. Hala seçemiyorum.
Akşam eve dönüş otobüsünde, dar sokaklarda ıkına sıkıla ilerlerken yine taş evin balkonu ve caaaanım deniz hissi. O kadar güzel bir his ki tarifi yeteneklerimin ötesinde. Çay içmek istiyorum şimdi. Ve gözlerimi her kapattığımda iki sevgili. Kızın kim olduğu belli...
Erkeğin yüzünü seçebiliyorum artık!
Tekrar görüşene dek sevgiyle…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder