Normalleşiyoruz

Merhaba dostlar,

Özledim sizi. Vallahi son üç haftadır 5 dakika vakit bulamıyorum gün içinde. Aslında bunun güzel bir sebebi var, belediyedeki acil durum organizasyonunun başına getirildim. Önceden başında olan arkadaşımız kafayı üşüttü maalesef (haklı olarak), yerine beni getirdiler. O yüzden rapordu, takipti vs. hiç zaman bırakmıyor bana. Kafa da bırakmıyor. İşten çıkıp eve gittiğimde üstümden tır geçmiş gibi hissediyorum. Tövbeler olsun! 😆

Bu sebeple yazamadım minnoşlarım. Bugün fırsat bulunca kaçırmayayım dedim. Genel olarak her şey iyiye gidiyor gibi. Çok şükür! 🙏 Umarım en kısa sürede adını bile hatırlamayacağız bu melun hastalığın.

Bu arada bazı kötü şeyler de oldu. Hayat... Minicik kanaryam, güzel ötüşlü Pingo'm artık bu dünyada değil. Nasıl üzüldüğümü tahmin edersiniz. Bu yetmezmiş gibi biricik bebeğim Latte üstünden tehdit edildim. Görüyorum ki insanların içlerinde kocaman boşluklar var ve kötülük o boşlukları kolayca ve hemen doldurabiliyor. 

Diyecek bir şey yok. Ben kimse için kötülük istemeyeceğim ve sevdiğim hiçbir canlının zarar görmesine sebep olmayacağım. Belki Cipralex etkisi altında olmasam isyan ederdim, bilemiyorum. Neyse ki şu an sakin ve kontrollüyüm. Ve Allah'ın izniyle böyle kalacağım. En çok ben zarar görüyorum işin sonunda. Artık olmasın öyle şeyler.

Bu arada çok garip, Cipralex kullanmaya başladığımdan beri hiç ağlamıyorum biliyor musunuz? Ben ki en ufak duygusal sahnede pıtır pıtır ağlamaya başlayan insanım, neredeyse iki buçuk aydır bir damla gözyaşı dökmedim. Bu iyi bir şey mi acaba? 😐 Göreceğiz artık.

Bu arada başka güzel bir haberim daha var. İnşallah, bu Ağustos'ta Phuket'e gidiyorum. Nasıl heyecanlıyım, anlatamam. Biliyorsunuz ben bu tatili iliklerime kadar hak ettim. Kanaya kanaya hak ettim.

Şimdilik bu kadar arkadaşlar. Beni bekleyen raporlar var önümde. Ve ilk fırsatını bulduğumda yeni öyküme başlayacağım. Bunu da söylemiş olayım.

Sizi seviyorum. Sevgi ile dolup taşalım! 💖💖💖