Bugün yine ziyarete gittim anneanneciğimi. O kadar özledim ki... Bugüne kadar kolay kolay toparlanamayacağım zannediyordum ama bugün kendimi biraz daha iyi hissetmeye başladım. Sanırım işe geri dönmek iyi geldi. Ve fakat bir yandan da suçlu hissettim kendimi. Bu kadar çabuk mu unutuyorum diye... Elbette öyle bir şey mümkün değil. Unutabilir miyim hiç? 40 yılım birlikte geçti. Sadece kabulleniyor insan işte.
Gün geçtikçe daha çok kabulleneceğim. Ama akşam olup da odasının ışığı yanmayınca... O çok dokunuyor insana. Canım benim...
Anneannem, kendi anneannesini çok anlatırdı bizlere. İnşallah, ben de hayırlısı ile o yaşlara geldiğimde hala anneannemi anlatıyor olacağım.
En kısa sürede tekrar ziyaretine geleceğim. Seni çok seviyorum anneanneciğim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder