Panik Atak Kabusu

Allah'ım nereden dadandı bu bana bilmiyorum. Niye oluyor, neden bende oluyor bilmiyorum ama ne zaman başladığını dün gibi hatırlıyorum.

Yıllar yıllar önceydi, kötü bir haber almıştım işle güçle ilgili ve akşamına "the original" ile buluşacaktım. Tıklım tıklım bir dolmuşa bindim. Kış vakti, hava soğuk. Herkesin üzerinde kalın kalın paltolar. Yol 10 dakika falan ama bana bir cinnet geldi. Ve birden nabzım yükseldi. Kalbim nasıl küt küt çarpıyor, anlatılacak gibi değil. 

Arkadaşımla buluştuk. Buluştuk ama ben ne bir şey içebiliyorum ne de konuşabiliyorum. Kalbim sanki etimi parçalayıp dışarı fırlayacak. Dayanamadık, hemen yolun karşısındaki polikliniğe gittik. Ben poliklinikten içeri adımımı atar atmaz bir nebze ferahladım. (Doktor beni kurtarır nasıl olsa psikolojisi 😊) Ama yine nabzım deli gibi atıyor. Hemşire geldi, tansiyonumu ve nabzımı ölçtü. Gözlerinin büyümesinden acayip bir rakam çıktığı belliydi zaten. Sonra hemşire nöbetçi doktorun yanına gitti. Nöbetçi doktorun odası hemen oturduğumuz yerin karşısındaydı, o yüzden adamın ne dediğini net bir şekilde duyduk. "Heyecanlanmıştır, 5 dakika sonra tekrar ölç." dedi! Hehehehehe, bayılıyorum böyle rahat doktorlara 😆😆😆. Gerçekten de 5 dakika bile olmadan bıçak gibi kesildi çarpıntım. Birden! Yemin ederim. Şak diye normale döndü nabzım. Hemşire geldi, tekrar ölçtü. Her şey normal.

O günden sonra bir daha çarpıntı olarak yaşamadım bu atağı (evlerden dışarı 😔) ama zaman zaman nefes alamıyorum gibi tezahür ediyor. Bugün de öyle oldu maalesef. Bir yandan boynum tutulmuş, çok ağrım var. Bir yandan vaka sayıları artıyor, herkes gene felaket senaryolarına başladı. Bir yandan şapşal adamın başkanını arıyorum, sms atıyorum, dönüş yapmıyor. E olacağı buydu. Tuttu tabii yine atak.

Neyse, şimdi daha iyiyim. Allah beterinden saklasın. Ne olur dikkat edin kendinize! Biliyorum çok zor günler yaşadık ama her inişin bir çıkışı var. Hepsi geçecek ve her şey güzel olacak. 🙏

Herkese mutlu haftalar diliyorum ve öpüyorum... 💋💋💋

Normalleşiyoruz

Merhaba dostlar,

Özledim sizi. Vallahi son üç haftadır 5 dakika vakit bulamıyorum gün içinde. Aslında bunun güzel bir sebebi var, belediyedeki acil durum organizasyonunun başına getirildim. Önceden başında olan arkadaşımız kafayı üşüttü maalesef (haklı olarak), yerine beni getirdiler. O yüzden rapordu, takipti vs. hiç zaman bırakmıyor bana. Kafa da bırakmıyor. İşten çıkıp eve gittiğimde üstümden tır geçmiş gibi hissediyorum. Tövbeler olsun! 😆

Bu sebeple yazamadım minnoşlarım. Bugün fırsat bulunca kaçırmayayım dedim. Genel olarak her şey iyiye gidiyor gibi. Çok şükür! 🙏 Umarım en kısa sürede adını bile hatırlamayacağız bu melun hastalığın.

Bu arada bazı kötü şeyler de oldu. Hayat... Minicik kanaryam, güzel ötüşlü Pingo'm artık bu dünyada değil. Nasıl üzüldüğümü tahmin edersiniz. Bu yetmezmiş gibi biricik bebeğim Latte üstünden tehdit edildim. Görüyorum ki insanların içlerinde kocaman boşluklar var ve kötülük o boşlukları kolayca ve hemen doldurabiliyor. 

Diyecek bir şey yok. Ben kimse için kötülük istemeyeceğim ve sevdiğim hiçbir canlının zarar görmesine sebep olmayacağım. Belki Cipralex etkisi altında olmasam isyan ederdim, bilemiyorum. Neyse ki şu an sakin ve kontrollüyüm. Ve Allah'ın izniyle böyle kalacağım. En çok ben zarar görüyorum işin sonunda. Artık olmasın öyle şeyler.

Bu arada çok garip, Cipralex kullanmaya başladığımdan beri hiç ağlamıyorum biliyor musunuz? Ben ki en ufak duygusal sahnede pıtır pıtır ağlamaya başlayan insanım, neredeyse iki buçuk aydır bir damla gözyaşı dökmedim. Bu iyi bir şey mi acaba? 😐 Göreceğiz artık.

Bu arada başka güzel bir haberim daha var. İnşallah, bu Ağustos'ta Phuket'e gidiyorum. Nasıl heyecanlıyım, anlatamam. Biliyorsunuz ben bu tatili iliklerime kadar hak ettim. Kanaya kanaya hak ettim.

Şimdilik bu kadar arkadaşlar. Beni bekleyen raporlar var önümde. Ve ilk fırsatını bulduğumda yeni öyküme başlayacağım. Bunu da söylemiş olayım.

Sizi seviyorum. Sevgi ile dolup taşalım! 💖💖💖